নিৰ্বাচনী কোলাহলৰ মাজত নিৰ্ণায়ক প্ৰশ্ন: ভোট দিম কাক?
 |
| (প্ৰকাশ: দৈনন্দিন বাৰ্তা) |
গণতন্ত্ৰৰ আটাইতকৈ বৃহৎ আৰু শক্তিশালী উৎসৱটো পুনৰ আমাৰ দুৱাৰদলিত উপস্থিত হৈছেহি। নিৰ্বাচনৰ দিন চমু চাপি অহাৰ লগে লগেই ৰাজপথৰ পৰা আৰম্ভ কৰি গাঁৱৰ চ’ৰাঘৰলৈকে কেৱল প্ৰতিশ্ৰুতিৰ জোৱাৰ উঠিছে। ৰাস্তাৰ দুয়োকাষৰ দেৱালবোৰ ৰঙীন পোষ্টাৰেৰে ভৰি পৰিছে আৰু বতাহত অহৰ্নিশে ভাঁহি আহিছে উন্নয়নৰ অলেখ জয়গান। কিন্তু নিৰ্বাচনী সভাসমূহৰ মাইকৰ এই গগনফলা আৱাজ আৰু ৰাজনৈতিক নেতাসকলৰ আক্ৰমণ-প্ৰত্যাক্ৰমণৰ কোলাহলৰ মাজত এজন সাধাৰণ অসমীয়াৰ মনত আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰশ্নটোৱে নীৰৱে দোলা দি আছে— "ভোট দিম কাক?"
এজন সচেতন নাগৰিকৰ বাবে ভোটদান কেৱল ইভিএম (EVM) মেচিনৰ বুটামত আঙুলি হেঁচা বা এটা চীল মোহৰ মৰা সাধাৰণ কাৰ্য নহয়। ই হ’ল অনাগত পাঁচটা বছৰৰ বাবে নিজৰ, সমাজৰ আৰু নিজৰ সন্তানৰ ভৱিষ্যতক সুৰক্ষিত কৰাৰ এক পৱিত্ৰ নৈতিক দায়িত্ব। আজিৰ এই জটিল ৰাজনৈতিক সন্ধিক্ষণত আমি আৱেগ, সাময়িক প্ৰলোভন বা সস্তীয়া শ্লোগানৰ বশৱৰ্তী নহৈ কিছুমান মৌলিক প্ৰসংগত গভীৰভাৱে চিন্তা কৰাৰ সময় আহি পৰিছে।
ৰাজনৈতিক দলসমূহে নিজৰ ইস্তাহাৰত আকাশৰ জোনবাইটো নমাই অনাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়ে। কিন্তু এজন সাধাৰণ কৃষক, দিনহাজিৰা কৰা শ্ৰমিক বা মধ্যবিত্ত পৰিয়ালৰ সদস্যৰ বাবে সেইবোৰৰ মূল্য কিমান? আমাৰ বাবে মৌলিক সুবিধাসমূহ গুৰুত্বপূৰ্ণ। দুবেলা-দুমুঠি সুকলমে খাবলৈ পোৱা, নিৰাপদে মূৰ গুঁজিবলৈ এখন চালি, খোৱাপানীৰ সু-ব্যৱস্থা আৰু সন্মানসহকাৰে জীয়াই থকাৰ অধিকাৰ— এইবোৰেই হ'ল এখন সুস্থ সমাজৰ প্ৰাথমিক চৰ্ত। যিখন সমাজত এতিয়াও মানুহে বানপানী আৰু গৰাখহনীয়াত সৰ্বস্বান্ত হৈ মথাউৰিত আশ্ৰয় ল'বলগীয়া হয়, তাত কেৱল ডাঙৰ ডাঙৰ দালান বা স্মাৰ্ট চিটিৰ সপোন দেখুওৱাটো এক প্ৰহসন মাথোঁ।
উন্নয়নৰ সংজ্ঞা কেৱল চিকচিকিয়া ৰাস্তা বা কেইখনমান উৰণীয়া সেতুৰ মাজতে সীমাবদ্ধ থাকিব নোৱাৰে। প্ৰকৃত উন্নয়ন সেয়াহে, যি সমাজৰ অন্তিমটো পৰিয়ালৰ মজিয়ালৈকে সুফল কঢ়িয়াই আনে। সেয়েহে, আগন্তুক নিৰ্বাচনত আমাৰ দাবী স্পষ্ট হ'ব লাগিব: "আমাক লাগে উন্নত শিক্ষা, সুস্বাস্থ্য, আৰু যাতায়তৰ সু-ব্যৱস্থা। যিজন প্ৰাৰ্থীৰ হাতত ইয়াৰ সঠিক পৰিকল্পনা বা ব্লুপ্ৰিণ্ট আছে, তেওঁকেই আপোনাৰ বহুমূলীয়া ভোটটো দিয়ক।"
- উন্নত শিক্ষা: আমাৰ চৰকাৰী বিদ্যালয়সমূহৰ আন্তঃগাঁথনি আৰু গুণগত মানদণ্ড সঁচাকৈয়ে উন্নত হৈছেনে? শিক্ষা কেৱল ডিগ্ৰী বিতৰণৰ মাধ্যম নহৈ কৰ্মসংস্থাপনমুখী আৰু নৈতিকতাৰ ভেটি স্বৰূপ হ’ব লাগে। আমাক এনে এখন শিক্ষাব্যৱস্থাৰ প্ৰয়োজন, যিয়ে আমাৰ যুৱপ্ৰজন্মক বিশ্বৰ দৰবাৰত ফেৰ মাৰিব পৰাকৈ গঢ়ি তুলিব পাৰে।
- সুস্বাস্থ্য: গাঁৱৰ চিকিৎসালয়সমূহত পৰ্যাপ্ত চিকিৎসক আৰু ঔষধ আছেনে? দৰিদ্ৰ জনসাধাৰণে বিনা মূল্যে বা সুলভ মূল্যত উন্নত চিকিৎসা সেৱা লাভ কৰাটো নিশ্চিত কৰিব পৰা নেতাহে আমাক প্ৰয়োজন।
- যাতায়তৰ সু-ব্যৱস্থা: ৰাজ্যৰ চুকে-কোণে থকা কৃষকসকলে নিজৰ উৎপাদিত সামগ্ৰী বজাৰলৈ নিবলৈ আজিও সুচল পথৰ অভাৱত ভুগিছে। সামগ্ৰিক বিকাশৰ বাবে এক সুদৃঢ় যাতায়ত ব্যৱস্থা অপৰিহাৰ্য।
বৰ্ধিত মূল্যবৃদ্ধিয়ে সাধাৰণ মানুহৰ কঁকাল ভাঙি পেলাইছে। নিবনুৱা সমস্যাই ৰাজ্যৰ লাখ লাখ শিক্ষিত যুৱক-যুৱতীক অন্ধকাৰৰ মাজলৈ ঠেলি দিছে। এজন সমাজবাদী দৃষ্টিভঙ্গীৰ ব্যক্তি হিচাপে আমাৰ দাবী হ’ব লাগে এনে এক অৰ্থনৈতিক ব্যৱস্থা য’ত মুষ্টিমেয় পুঁজিপতিৰ হাতত ধন পুঞ্জীভূত নহৈ সমাজৰ সকলো শ্ৰেণীৰ মাজত সমানে সম্পদৰ বিতৰণ হয়। গ্ৰাম্য অৰ্থনীতিৰ সৱলীকৰণ আৰু থলুৱা উদ্যোগৰ বিকাশ অবিহনে এখন ৰাজ্য কেতিয়াও স্বাৱলম্বী হ'ব নোৱাৰে।
ভোটদান এটা অধিকাৰৰ লগতে এক সামাজিক চুক্তি। ধৰ্ম, জাতি বা ভাষাৰ নামত দিয়া বিভাজনকাৰী আৱেগিক শ্লোগানত ভোল গৈ আমি প্ৰায়ে মূল সমস্যিসমূহৰ পৰা আঁতৰি আহোঁ। এইবাৰ আমি দল বা প্ৰতীক চিনতকৈ প্ৰাৰ্থীজনৰ ব্যক্তিগত ভাবমূৰ্তি, সততা আৰু সমাজৰ প্ৰতি থকা তেওঁৰ দায়বদ্ধতাক বিচাৰ কৰিব লাগিব। যিজন ব্যক্তি আমাৰ বিপদৰ সময়ত কাষত থাকে আৰু আমাৰ অধিকাৰৰ হৈ সদনত মাত মাতিব পাৰে, তেওঁহে আমাৰ প্ৰতিনিধি হোৱাৰ যোগ্য।
নিৰ্বাচনৰ দিনা ভোটকেন্দ্ৰলৈ যোৱাৰ আগতে এবাৰ নিজকে প্ৰশ্ন কৰক। মনত ৰাখিব, আপোনাৰ এটা সঠিক সিদ্ধান্তই সলনি কৰিব আমাৰ সমষ্টিৰ ভৱিষ্যত। কোনো নিৰ্দিষ্ট দলৰ অন্ধ সমৰ্থক হোৱাৰ পৰিৱৰ্তে, নিজৰ বিবেকৰ আধাৰত প্ৰাৰ্থীৰ যোগ্যতা নিৰূপণ কৰক।
গণতান্ত্ৰিক ব্যৱস্থাত জনসাধাৰণেই জনাৰ্দন। সেয়েহে, আৱেগত নহয়, বিচাৰ-বুদ্ধিৰে ভোট দিয়ক। আপোনাৰ সজাগতা আৰু একোটা মূল্যৱান ভোটেই নিৰ্ধাৰণ কৰিব এখন সুস্থ, সমৃদ্ধ আৰু প্ৰগতিশীল অসমৰ ভৱিষ্যত।