ফাগুনৰ পচোৱা আৰু শিমলুৰ ৰং: অসমীয়া সমাজ-সংস্কৃতিৰ এক অনন্য দাপোণ !
অসমীয়া সমাজৰ অন্যতম অবিচ্ছেদ্য অংগ হৈছে আমাৰ জনজাতীয় সংস্কৃতি। ফাগুনৰ প্ৰথমটো বুধবাৰে মিচিং জনগোষ্ঠীৰ ভাই-ভনীসকলে পালন কৰে 'আলি-আয়ে-লিগাং'। শস্য সিঁচাৰ এই উৎসৱে কেৱল এটা জনগোষ্ঠীকে নহয়, সমগ্ৰ অসমীয়া সমাজক কৃষিভিত্তিক সংস্কৃতিৰ প্ৰতি সচেতন কৰি তোলে। 'আলি' মানে শস্যৰ বীজ, 'আয়ে' মানে ফল আৰু 'লিগাং' মানে সিঁচিবলৈ আৰম্ভ কৰা। সমাজ ব্যৱস্থাত এই উৎসৱৰ গুৰুত্ব অপৰিসীম, কাৰণ ই আমাক মাটিৰ সৈতে সম্পৰ্ক ৰাখিবলৈ শিকায়।
ঠিক তেনেদৰে, ফাগুনৰ পূৰ্ণিমা তিথিত উদ্যাপিত হোৱা দৌল উৎসৱ বা ফাকুৱাই সমাজলৈ কঢ়িয়াই আনে সম্প্ৰীতিৰ বতৰা। বৰপেটাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ৰাজ্যৰ প্ৰতিটো প্ৰান্তত ফাকুৰ গুড়িৰে মানুহে ইজনে সিজনৰ প্ৰতি থকা বৈৰীভাৱ পাহৰি একাকাৰ হৈ পৰে। এই উৎসৱে সামাজিক বৈষম্য দূৰ কৰি একতাৰ ডোলেৰে সমাজখনক বান্ধি ৰাখে।
সামাজিক বান্ধোন আৰু ফাগুনৰ অৱদান
অসমীয়া গ্ৰাম্য সমাজত ফাগুন মাহটো এক বিশেষ ক্ষণ। খেতি চপোৱাৰ পিছত ভঁৰাল ভৰি থকাৰ এই সময়ছোৱাত গাঁৱৰ মানুহৰ মাজত নাম-প্ৰসংগ, ভাওনা আদিৰ আয়োজন বাঢ়ে। পথাৰৰ ধূলি উৰুৱাই ডেকাহঁতে বিহুৰ আখৰা কৰিবলৈ সাজু হয়। ফাগুনৰ পচোৱা বতাহে যেন অসমীয়াৰ তেজত বিহু বিহু আমেজ এটি দি যায়। এই মাহটোৱেই আমাক শিকায় যে পৰিৱৰ্তন অনিবার্য, কিন্তু শিপাৰ সৈতে থকা সম্পৰ্কটোৱেই আচল সত্য।
আজিৰ যান্ত্ৰিক যুগত ফাগুন আমাৰ বাবে এক মহান শিক্ষক। ফাগুনে গছৰ শুকান পাতবোৰ সৰুৱাই দিয় — এয়া ধ্বংস নহয়, বৰঞ্চ নতুনক আঁকোৱালি লোৱাৰ প্ৰস্তুতিহে। আমাৰ সমাজ ব্যৱস্থাতো যিবোৰ কু-সংস্কাৰ, ঘৃণা বা সংকীৰ্ণতা শুকান পাতৰ দৰে লাগি আছে, সেইবোৰ ফাগুনৰ ধুমুহাৰ দৰে উৰুৱাই দিব লাগে।
ফাগুনে শিকায় সৰিবলৈ,নতুনক আঁকোৱালি লৈ পুনৰ ফুলিবলৈ !
আহক, আমি আমাৰ সমাজখনৰ পৰা নেতিবাচক চিন্তাবোৰ সৰুৱাই পেলাওঁ আৰু শিমলুৰ ৰঙা ৰঙৰ দৰে উৎসাহেৰে এখন সুন্দৰ, শক্তিশালী আৰু সংহত অসম গঢ়ি তোলোঁ। ধূলিৰ ধুমুহাৰ মাজতো থিয় দি থকাটোৱেই যিদৰে ফাগুনৰ ধৰ্ম, ঠিক তেনেদৰে জীৱনৰ যিকোনো প্ৰত্যাহ্বানৰ মাজতো আমি অসমীয়া হিচাপে এক হৈ থকাটোৱেই আমাৰ মূল শক্তি হওক।